รายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ วันเสาร์ที่ 31 มกราคม 2569 ที่ผ่านมา พาคุณผู้ชมไปที่ย่านพัฒนาการ-คลองตัน ของกรุงเทพฯ เพื่อรู้จัก “ลุงป่อง” ที่แม้ตาบอดจากอุบัติเหตุขณะทำงาน แต่หัวใจไม่ยอมแพ้ สามารถทำงานเป็นเสาหลักหาเลี้ยงครอบครัวหลายชีวิตได้
ก่อนมายึดอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว ประดิษฐ์ ชาญเลิศ หรือลุงป่อง กับวัย 63 ในวันนี้ เคยสู้ชีวิตด้วยการทำงานมาแล้วหลายอย่าง กว่าจะเจออาชีพที่ใช่
“ผมเป็นคน จ.ศรีสะเกษ และเริ่มต้นก็เข้ามากรุงเทพฯ ก็ไปอยู่แถวดาวคะนอง และไปทำงานอยู่โรงงาน ตอนนั้นอายุ 14 ยังไม่เต็ม 15 (ถาม-ไม่ได้เรียนหนังสือหรือ?) แค่ ป.4 (ถาม-ทำไมถึงไม่ได้เรียนต่อ?) พ่อแม่ยากจน แม่ก็หนีมาอยู่กรุงเทพฯ พ่อก็เสียตั้งแต่เด็ก”
“ตอนนั้นผมก็นั่งรถเมล์มาลงที่พระโขนง มาสมัครงานร้านข้าวหมูแดง ข้าวขาหมู แกก็รับ แกก็ทำ 2 ร้าน ข้าวมันไก่ด้วย หลังจากนั้นก็ออกมาทำอย่างอื่นอีก ผมใจมันไม่รัก ผมก็ไปเรื่อยๆ”
โชคร้าย อุบัติเหตุจากการทำงาน ทำดวงตาเสีย!
“ตอน พ.ศ.35 ผมทำงานบริษัทพิมพ์ผ้า ผ้าเป็นม้วนๆ เอาเข้าเครื่อง และมันเป็นพวก มันมีสเกล เทสี พอเดินเครื่อง มันจะปาดเอง ภาพก็เลื่อนไปเรื่อยๆ เข้าตู้อบ พอมันแห้ง ก็เอามาพับ พาดใส่เหล็ก แล้วผมก็แหงนขึ้นไป มันก็เลย สีมันแห้ง มันร่วงเข้าตา มันเลยทำให้ผมเสียตามาตั้งแต่โน่นมา”
แม้ใช้เวลารักษาดวงตาอยู่หลายปี แต่ในที่สุดก็มืดสนิท!
“ใช้เวลารักษาตั้งแต่ 35 ยันปี 56 ก็ประมาณเกือบ 20 ปี มามืดสนิทตอนปี 57 สนิทเลย (ถาม-แล้วช่วงรักษาดวงตา เราประกอบอาชีพอะไร?) ขายก๋วยเตี๋ยวคนเดียวอยู่ ตอนนั้นยังไม่มีแฟน ผมอยู่ตัวคนเดียวอยู่ ผมก็ไปได้ แต่ส่วนมากก็ชนรถเขาบ่อยเหมือนกัน (ถาม-ตามองไม่ค่อยเห็น ก็ขายก๋วยเตี๋ยวแล้ว ไปเอาสูตรมาจากไหน?) ก็ที่ผมทำร้านอาหารมา เขาก็สอนให้ทำโน่นทำนี่ ผมก็จำๆ ไว้ ผมก็ทำของผมมา”
ในความเลือนลางของสายตา โชคดีได้พบคู่ชีวิต!
“ตอนนั้นไปขายคนเดียว เย็นทุ่มถึงบ้าน ขายไปเรื่อยๆ แต่ก่อนก็ขายไม่ค่อยดีหรอก 8 โมง ถึง 1 ทุ่ม ไปซื้อของ ทำของทำอะไรเสร็จ ก็ทำคนเดียว ตอนนั้นผมก็ยังไม่มีแฟน ผมก็ทำของผมอยู่คนเดียว ทีนี้ก็ขายมา มาเจอกับแฟนประมาณปี 54 มาเจอแฟนคนนี้ ตอนนั้นผมยังมองเห็นนิดๆ อยู่ ไปขายของคนเดียวได้อยู่ มาเป็นหนักช่วงปี 56 เริ่มมองไม่เห็นแล้ว”
ด้วยแรงสงสาร ทำให้ จินดา โพธิวัน เลือกที่จะใช้ชีวิตคู่กับลุงป่อง
“(ถาม-ตอนรู้จักกันลุงเล่าให้ฟังไหมว่าสายตาแกไม่ปกติ?) เล่าให้ฟัง (ถาม-แล้วทำไมป้าเลือกใช้ชีวิตอยู่กับลุง?) ช่วงนั้นป้าทำงาน เห็นแกก็เลยสงสาร ก็เลยปลอบใจว่า ต้องสู้ๆ ไปนะ แม่เป็นกำลังใจให้”
รักจริงไม่ทิ้งกัน แม้ในวันที่สายตามืดมิด!
“(ถาม-วันที่ลืมตาขึ้นมาแล้วมองไม่เห็น รู้สึกยังไงบ้าง?) คอตกเลย เสียความรู้สึกเลย ผมคิดว่าผมจะมองเห็นแบบคนปกติเหมือนคนอื่นเขา พอเปิดมา มืด ผมปรึกษากับแฟน ผมก็ถามว่า จะทิ้งไหม ถ้าเธอทิ้ง ก็จบแล้ว ฉันก็ไม่มีที่ไปแล้ว หากินไม่ได้แล้ว จะทิ้งทำไม ก็อยู่กันมาแล้ว ค่อยๆ หากันไป”
“(ถาม-จากวันที่ดวงตายังมองเห็น พอมองไม่เห็นเลย เราปรับตัวหรือใช้ชีวิตยากไหม?) มันก็ยาก กว่าจะปรับตัวได้ ทำโน่นทำนี่ หยิบตรงนี้ตรงนั้น ก็บอกว่า ของวางอยู่ที่เดิมนะ อย่าขยับที่นะ (ถาม-เคยประสบอุบัติเหตุจากการมองไม่เห็นไหม?) มี เดินชนตู้ ตรงเบ้าตาพอดี ข้างขวานี่แหละ ยังปวดเท่าทุกวันนี้ ตั้งแต่เดือน มี.ค. จนป่านนี้ยังไม่หาย เพิ่งกินยาหยอดยาไป”
ด้านจินดา ภรรยา แม้สุขภาพไม่สู้ดี แต่พร้อมช่วยสามีทำงาน เพื่อดูแลครอบครัว 5 ชีวิต
“เป็นเบาหวาน ความดัน ไขมัน ที่เป็นหนักก็เส้นเลือดในสมองตีบ ปากเบี้ยว และเขาพาส่ง รพ. หมอบอก ต้องดูแลตัวเองให้ดี โรคนี้มันจะกลับมาเป็นอีก ทุกวันนี้ก็ต้องกินยาหมอทุกเดือน”
“ตอนนี้มีลูกทั้งหมด 3 คน ลูกสาวที่ช่วยขับรถซาเล้งเวลาไปขายก๋วยเตี๋ยว และ 2 คนไปโรงเรียน และหลานคนหนึ่งก็เป็นสี่ เป็นห้า (ถาม-5 ชีวิต ตอนนี้ใครเป็นกำลังหลักในการหารายได้?) ก็ผมนี่แหละ ถ้าผมไม่ไป แฟนเขาก็ เขาทำไม่เก่ง แต่ให้เขาปรุงเครื่องให้ ทำน้ำซุปให้ ผมก็ออกไปขาย”
ศิริพร ทองใบ หรือมิ่ง ลูกสาวคนโต ยอมออกจากงานเพื่อช่วยพ่อขายก๋วยเตี๋ยว
“เพิ่งมาช่วยพ่อขายก๋วยเตี๋ยวเมื่อปีที่แล้ว (ถามก่อนหน้านี้ทำอะไรอยู่?) ทำงานโรงงาน (ถาม-แล้วทำไมมาช่วยพ่อขาย?) เห็นพ่อมีคนช่วยขาย แล้วเขาไม่สบาย และไม่มีคนช่วยขาย เลยออกจากงานมาช่วยพ่อขาย (ถาม-เวลาไปขายของกับพ่อ หน้าที่ของมิ่งต้องทำอะไรบ้าง?) ขับรถและช่วยพ่อหยิบจับทอนเงินให้ลูกค้า”
ลูกค้าชื่นชมลุงป่อง ทั้งเก่งและทำก๋วยเตี๋ยวอร่อย!
ลูกค้าหญิง :“ประจำ (ถาม-ทราบไหมว่าแกเป็นผู้พิการมองไม่เห็น?) ทราบ (ถาม-เห็นแกทำก๋วยเตี๋ยวแล้วเป็นยังไงบ้าง?) เก่งนะเนี่ยลุง ขนาดหนูปิดไฟทำ ยังทำไม่ได้เลย”
ลูกค้าชาย :“อุดหนุนลุงบ่อย แต่บางทีก็ตามไม่ทัน งานอยู่ข้างบน วิ่ง (ถาม-เหตุผลที่เราอุดหนุนแกเพราะอะไร?) อร่อย (ถาม-เห็นแกทำก๋วยเตี๋ยวให้กินอย่างนี้รู้สึกยังไง?) เก่ง นับถือแกเลย”
มองไม่เห็น ทำก๋วยเตี๋ยวขายได้อย่างไร?
“หน้าที่ผมคือลวกเส้น หั่นหมู เติมถ่าน บางทีก็จับไฟบ้าง บางทีก็น้ำร้อนลวกบ้าง ผมหั่นหมูเองอะไรเอง เคยสัมผัส จังหวะ ถ้ารู้จังหวะ มันก็ไม่เป็นอะไร มีดก็ไม่บาด (ถาม-ใช้ความเคยชินและประสาทสัมผัส?) ใช่ (ถาม-หั่นหมูหั่นผักโดยไม่ต้องมองเลย?) ไม่มอง มองก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว ไม่รู้จะมองทำไม”
“(ถาม-แล้วถ่าน เรารู้ได้ยังไงว่า ไฟอ่อน?) รู้ ผมรู้เวลา เวลาถุงหนึ่ง จะได้ประมาณ 1 ชั่วโมง เขี่ยดู มันก็เริ่มอ่อนแล้ว รู้สึกว่าเวลาลวกเส้น มันจะไม่พองแล้ว เริ่มอ่อนแล้ว”
“(ถาม-แล้วเรื่องความเชื่อมั่น สุขอนามัยหรือรสชาติ เขาเคยตั้งคำถามหรือเคยมีคนมาติติงไหม?) ไม่มี เขาบอก โอ้โห ตาบอดนี่ยังทำก๋วยเตี๋ยวอร่อยนะ ผมก็บอกว่า จริงหรือเปล่าครับ จริง ไม่ได้โกหกหรอก ผมก็บอก ขอบคุณมากครับที่ชม กินในร้านยังไม่อร่อยเท่านี้เลยเขาบอก ผมก็บอก ขอบคุณมากๆ เลยครับ”
ก๋วยเตี๋ยวรถเร่ รายได้ไม่แน่นอน!
“มันก็เป็นบางวัน บางวันก็ไม่พอ บางวันก็พออยู่ แต่วันนี้ผมบอกเลยว่า วันนี้ไม่พอ ยังขาดหลายตังค์อยู่ (ถาม-เรามีภาระค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง?) เด็กไปโรงเรียน ค่ากับข้าว ไปตลาด (ถาม-แล้วมีหนี้ไหม?) มี ต้องจ่ายรายวันเขาทุกวัน (ถาม-หนี้ที่ต้องส่งทุกวัน ทำให้รู้สึกกดดันยังไงบ้าง?) ทำให้ผมมีความคิดว่า อย่าขี้เกียจ ถ้าขี้เกียจ มันไม่มีกิน และจะไม่มีเงินจ่ายหนี้เขา”
ห่วงอนาคตลูก อยากให้ลูกได้ดี!
“(ถาม-พูดถึงคนในครอบครัว น่าจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ลุงยังยืนหยัดและทำหน้าที่อยู่ได้?) ก็เป็นใจให้ว่า ห่วงเขาข้างหลังว่าเขาจะกินอะไร ทำอะไร เรียนหนังสือ กลัวจะไม่ได้เรียน ใฝ่ฝันผม ก็อยากให้เด็กเรียนจบทุกคน แต่ไม่รู้จะรอดฝั่งหรือเปล่า ก็ยังไม่ทราบเหมือนกัน”
ฝันของลูก อยากให้พ่อแม่สบาย!
“ถ้ามีทุนนะ หนูอยากสานต่อพ่อเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวอีกร้านหนึ่ง ถ้าหนูหาเงินได้เอง หนูก็จะเลี้ยงพ่อกับแม่ให้สบาย ไม่ต้องเหนื่อย”
แค่มีคนเคียงข้าง พร้อมสู้จนกว่าจะสู้ไม่ไหว!
“(ถาม-ย้อนไปในวันที่ตามองไม่เห็นแต่ลุกขึ้นสู้ ทำก๋วยเตี๋ยวขาย วันนั้นคิดไหมว่า เราจะสามารถทำมาหากินหรือทำอาชีพต่อไปได้?) ผมคิดว่า ถ้ามีคนอยู่ข้างเคียงผม ผมต้องสู้ต่อมา จนกว่าที่ผมจะสู้ไม่ไหว ไม่กลัวเลย อะไรจะเกิด ผมก็ไม่กลัว ขอให้ผมพาคนเคียงข้างผมไปให้รอดฝั่ง ผมตั้งใจไว้แล้วว่า ถึงผมจะตาบอด แต่ผมก็ต้องสู้จนกว่าที่ผมจะก้าวไม่ไหวแค่นั้นเอง”
“(ถาม-สิ่งที่ลุงคาดหวังสำหรับตัวเองในอนาคต หรืออยากจะเห็นการเปลี่ยนแปลงอะไรกับครอบครัวเรา?) ผมอยากมีที่อยู่ถาวรแบบไม่ลำบากอะไร เร่ร่อนพเนจรไปเช่าตรงโน้นเช่าตรงนี้อีก อยากให้ได้ แต่ก็ยังหาไม่ได้”
หากท่านใดต้องการช่วยเหลือ สามารถโอนไปได้ที่ธนาคารกรุงไทย ชื่อบัญชี นายประดิษฐ์ ชาญเลิศ เลขที่บัญชี 064-0-20806-1
คลิกชมรายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ ตอน“ก๋วยเตี๋ยวตาบอด...หัวใจไม่แพ้”
https://www.youtube.com/watch?v=_ykef8-9KHU
ติดตามรับชมรายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ ได้ ทุกวันเสาร์ เวลา 09.00-09.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์ NEWS1 ( IPM ช่อง 64 / PSI ช่อง 211 )
หรือรับชมรายการย้อนหลังได้ที่เพจ ฅนจริงใจไม่ท้อ https://web.facebook.com/KonJingJaimaitor/
หรือยูทูบฅนจริงใจไม่ท้อ https://www.youtube.com/channel/UCsb4sLqdHs35km4uQ_tOCjQ/videos
