“แป้ง” แม้อุบัติเหตุทำชีวิตเปลี่ยน แขนใช้งานได้ข้างเดียว-สื่อสารช้า ไม่ท้อ ฝึกทำทุกอย่าง แบ่งเบาภาระพ่อ หวัง อยากมีบ้านที่ปลอดภัยกว่าเดิม!

รายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ วันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม 2569 ที่ผ่านมา พาคุณผู้ชมไปที่ จ.ราชบุรี เพื่อรู้จัก “แป้ง” หญิงที่แม้อุบัติเหตุทำให้ชีวิต การเคลื่อนไหว การคิด และการสื่อสารของเธอทำได้ไม่เหมือนเดิม แต่เธอพยายามก้าวข้ามข้อจำกัดด้วยการทำสิ่งต่างๆ ให้ได้เหมือนคนปกติ แม้ไม่เต็มร้อย แต่อย่างน้อยก็แบ่งเบาภาระพ่อที่ทำงานหนักอยู่แล้วให้เหนื่อยน้อยลงได้



กนกวรรณ ปัทธนนท์ หรือ “แป้ง” กับวัย 23 อาศัยอยู่กับพ่อ (อุเทน ปัทธนนท์) เพียงสองคนในพื้นที่สวนมะม่วงของป้า ซึ่งพ่อมีอาชีพรับจ้างทั่วไป

“ก็อยู่กับลูกสองคน ส่วนภรรยาก็แยกย้ายกันไปกันคนละทางร่วมสิบปีแล้ว (ถาม-ปัจจุบันพ่อทำงานอะไร?) รับจ้างทั่วไป ทำอยู่ในไร่มันสำปะหลัง (ถาม-หน้าที่ของเราคือ?) แล้วแต่เขาจะมาสั่งทำอะไร ก็ทำตามนั้น ใช้แรงอย่างเดียว”


อุบัติเหตุเปลี่ยนชีวิตลูก!

“ปกติเขาเป็นคนนิสัยร่าเริงดี ไม่เกเร ตั้งใจเรียนดี ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ เขาไปเที่ยวกับเพื่อนที่เรียนอยู่ชั้น ม.1 เขาก็ไปเที่ยวกัน ข้ามไปฝั่งสี่แยก ที่ผ่านมา ยังไม่มีไฟแดง เพื่อนเขาคิดว่าเขาทางตรง แล้วรถที่มาจากจอมบึงเขาก็คิดว่าเขาทางตรง เพราะเป็นสายเอก เขาเลยไม่ระมัดระวังตัว ต่างคนเลยต่างวิ่งสวนปะทะกัน ตัวเขาเป็นคนซ้อน ไม่ค่อยระวังตัว ก็เลยหล่นจากท้ายรถ หัวไปกระแทกฟุตปาธ ด้านซ้ายกะโหลกยุบ เลยต้องผ่าตัด”


“รักษาตัวอยู่นานร่วม 2 เดือน ช่วงรักษาตัวอยู่ 1 เดือนกับ 10 กว่าวัน ไม่รู้สึกตัว (ถาม-ตอนนั้นความหวังของพ่อเป็นยังไง?) ท้อ (ถาม-คิดไหมว่า ขีวิตของลูกหลังจากวันนั้นจะเป็นยังไง?) ไม่รู้เขาจะมาเป็นปกติได้หรือเปล่า”


แม้แป้งจะรอดชีวิตมาได้จากอุบัติเหตุ แต่ผลกระทบก็เกิดกับเธอหลายด้าน โดยเฉพาะด้านการคิด การพูด การสื่อสารที่ทำได้ค่อนข้างช้า และตอบแบบสั้นๆ ขณะที่การอ่านหนังสือ แป้งสามารถทำได้เช่นกัน โดยอ่านช้าๆ


“(ถาม-ที่เราเห็นเราคุย ถามเขาแล้วเขาไม่ตอบหรือตอบช้า พ่อพอประเมินได้ไหมทำไมน้องไม่ตอบ?) บางทีเขาอาจจะตอบ แต่เขาพูดไม่ออก พูดไม่ได้ (ถาม-แล้วอย่างนี้เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตร่วมกันไหม ความสัมพันธ์ในครอบครัวมีปัญหาไหม?) ไม่มีปัญหาอะไร บางทีพ่อถามอะไร บางทีต้องรอฟัง เขาจะตอบมา”


“(ถาม-เห็นบอกน้องปั่นจักรยานได้ด้วยหรือ?) เขาปั่นจักรยานได้ทุกวัน เพราะเขาก็อาศัยมือข้างขวาไปกำกับแฮนด์ก่อน แล้วข้างซ้ายที่ปกติเขาก็คว้าอีกข้าง (ถาม-ใครสอนให้เขาปั่น?) เขาฝึกของเขาเอง เพราะหมอให้ฝึกกายภาพบำบัด ทำให้ขาของเขาปกติ (ถาม-มีแรงกลับมาได้?) ครับ”


พ่อทำงานแบบมีห่วง กลัวลูกล้ม!

“อาจจะมีอุปสรรคบางครั้ง มีปัญหาติดขัดบางที เช่น บางทีเกิดเขาไปล้มอะไรมา กำลังทำงานอยู่ นั่นแหละคืออุปสรรค ก็ต้องทิ้งหน้างานมาดูเขาก่อน (ถาม-ปกติแป้งอยู่ที่บ้าน ช่วยงานอะไรพ่อบ้าง?) ซักผ้า ล้างชาม ดูข้าว คืองานหลักๆ ของเขา”


ผลจากการดูแลของพ่อ บวกความมุมานะพยายามช่วยเหลือตัวเองของแป้ง ทำให้วันนี้ เธอสามารถช่วยเหลือตัวเองได้หลายๆ เรื่อง ทำได้แม้กระทั่งปั่นจักรยานไปช่วยงานที่ร้านกาแฟของป้าทุกเช้า แม้เป็นเพียงงานเล็กน้อย อย่างการทำความสะอาดพื้นที่ กวาดใบไม้ แต่นั่นก็ทำให้ผู้เป็นพ่อภูมิใจมากแล้ว


“ลูกกลับมาปกติ 80% แล้ว รู้สึกภูมิใจดีใจที่ลูกสาวพ่อขึ้นมาได้ 80% แล้ว”

สัมฤทธิ์ แก้วกมล ป้าสะใภ้ของแป้ง คือคนสำคัญที่ให้โอกาสแป้งได้เรียนรู้และทำอะไรด้วยตัวเอง


“ตอนแรกเลย พ่อเขาเคยบอกแป้งว่า มาอยู่บ้านป้าเขา มีอะไรช่วยป้าก็ช่วยไป เขาเลยไปเก็บกวาดนิดๆ หน่อยๆ เขาทำจนติดแล้ว เช้ามาเขาก็ไป ไม่ไปเราก็ไม่ได้เรียกนะ ไม่ได้ว่าอะไร (ถาม-อย่างร้านกาแฟ ให้น้องชงกาแฟได้ไหม?) ไม่ได้ ไม่เคยเข้าไปยุ่งเลย จะไปช่วยตอนที่ร้านยังไม่เปิดเท่านั้น ไปช่วยกวาดเก็บขยะนิดหน่อย หลังจากนั้นเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเลย (ถาม-เราเคยมอบหมายหรือฝึกเขาไหม?) เขาไม่กล้า บางทีที่ร้านมีกิฟต์ช็อป แป้งจะมานั่งตรงนี้ไหม ป้าจะให้มานั่งขายของตรงนี้ นั่งไหม มาทำไหม ไม่ ไม่ทำ ไม่กล้า พูดไม่ได้ด้วย กลัวเจอคนเยอะๆ ที่บ้าน วันหยุดลูกค้าจะเยอะมาก เจอคนเยอะๆ เขาจะไม่”


ขณะที่แป้งยอมรับว่า รู้สึกดีมากที่ได้ไปช่วยงานป้า“(ถาม-ปกติแป้งมาช่วยงานที่ร้านกาแฟบ่อยไหม?) บ่อย ทุกวัน (ถาม-หน้าที่เรามาที่นี่ทำอะไรบ้าง?) ก็เก็บขยะ (ถาม-เวลามาทำที่นี่แล้วรู้สึกยังไงบ้าง?) รู้สึกดี (ถาม-ป้าให้โอกาสเราและช่วยเหลือเรา เรารู้สึกยังไงบ้าง?) รู้สึกดีมาก”


พ่ออดห่วงอนาคตของลูกไม่ได้!

“(ถาม-รู้สึกยังไงที่วันนี้ลูกได้โอกาสกลับมาเรียนอีกครั้ง?) ดีใจ (ถาม-การศึกษาคือพื้นฐานและรากฐานของชีวิตที่จะไปต่อยอดอนาคต อยากเห็นลูกทำอาชีพหรือเป็นยังไง?) อยากให้เขาเป็นตัวของเขาเอง เขาจะได้มีอาชีพของเขา (ถาม-สิ่งที่พ่อห่วงน้องที่สุดเรื่องการใช้ชีวิตห่วงอะไร?) ห่วงการดูแลตัวเขาเอง”


แป้งอยากได้บ้านที่ปลอดภัยกว่าที่เป็นอยู่!

“(ถาม-สิ่งที่ลำบากที่สุดสำหรับตอนนี้ในชีวิตของแป้งคิดว่าเป็นเรื่องไหน?) บ้าน (ถาม-เป็นยังไง ลำบากยังไง?) ไม่ตอบ (ถาม-มันไม่มีอะไรเป็นสัดส่วนใช่ไหม ผนังอะไรก็ไม่มี มีแค่หลังคามุงและกั้นด้วยกระเบื้องใช่ไหม?) ใช่ (ถาม-ความเป็นอยู่อย่างนี้ คิดว่าลำบากยังไง เราทำอะไรแล้วเราเรารู้สึกไม่ปลอดภัย?) กลัวงูมา (ถาม-เคยเจอไหม?) เจอ (ถาม-ตัวใหญ่ไหม?) ไม่ใหญ่ (ถาม-แล้วทำยังไงเวลาเจอ?) ก็ปล่อยมันไป (ถาม-ถ้าคนดูอยากช่วยเหลือ อยากได้รับความช่วยเหลือด้านไหนมากที่สุด?) อยากได้บ้าน”


ลูกคือกำลังใจของพ่อ!

“(ถาม-อะไรทำให้เรายังมีกำลังใจในการสู้?) ลูกสาว ถ้าไม่มีเขา ก็ไม่มีกำลังใจในการสู้ต่อไป เพื่อลูก ต้องทำต่อไป เหน็ดเหนื่อยก็ต้องทำ”


ความหวังของแป้ง อยากหายเป็นปกติ!

“(ถาม-อยากลับมาสุขภาพปกติเหมือนเมื่อก่อนหรืออยากจะดีกว่านี้ไหม?) อยากหาย (ถาม-อึดอัดไหม เวลาที่เราจะพูดหรือสื่อสารกับคนอื่น แล้วมันช้า รู้สึกยังไง?) หงุดหงิด (ถาม-อีก 5 ปีข้างหน้าอยากเห็นเราเป็นยังไงในอนาคต?) อยากเป็นคนปกติ (ถาม-คำว่าปกติของเรา เรื่องไหนบ้างที่เราต้องการ?) แขน (ถาม-เพราะว่า จะได้ทำงานได้ใช่ไหม?) ใช่ (ถาม-แล้วความคิด สมอง อยากให้เป็นยังไง?) อยากให้หัวเหมือนเดิม”


หากท่านใดต้องการสนับสนุนการปรับปรุงที่อยู่อาศัยรวมถึงทุนในการดำรงชีวิตของแป้งและคุณพ่อ โอนไปได้ที่ธนาคารกรุงไทย ชื่อบัญชี กนกวรรณ ปัทธนนท์ เลขที่บัญชี 744-0-68597-0


คลิกชมรายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ ตอน“อยากเป็น...คนปกติ”
https://www.youtube.com/watch?v=lJhTfrrez3k


ติดตามรับชมรายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ ได้ ทุกวันเสาร์ เวลา11.30-12.00 น. ทางNEWS1 (กล่องIPTVของNTช่อง64 / กล่องAIS Play Boxช่อง618 /กล่องTrue IDช่อง19)

หรือรับชมรายการย้อนหลังได้ที่เพจ ฅนจริงใจไม่ท้อ https://web.facebook.com/KonJingJaimaitor/
หรือยูทูบฅนจริงใจไม่ท้อ https://www.youtube.com/channel/UCsb4sLqdHs35km4uQ_tOCjQ/videos